Atık camdan sanata

6 Ağustos 2020’de aynı sanatçıyı anlatan iki haber yayımlandı: biri Diyarbakır Yenigün’de, biri Sputnik’te (Anlatılanın Ötesi). Başlıkları “Cam atıkları sanata dönüşüyor” ve “Atık camları sanat eserine dönüştürüyor” idi; ikisi de aynı iki kavramı, atığı ve sanatı yan yana getiriyordu. Sanatçı, bugün Alanya’da çalışan Sibel Ahmetler’di; o gün Diyarbakır’da, küçük bir atölyede atık camı ve şişeyi sanata çeviriyordu.

Resimden cama

Haberlere göre Sibel Ahmetler bir İş Eğitimi bölümü mezunu. Kendi sözleriyle: “Benim alanım resim.” Eskişehir’de cam müzelerini gezerken cama kapıldı ve şunu merak etti: camı kendi resmiyle nasıl birleştirebilirdi?

Atık cam nereden geliyordu

Atık cam derken akla ilk gelen şişe olur; ama camcının kestikten sonra kenara ayırdığı artık parçalar da bu işin hammaddesidir. Sibel Ahmetler atılmış camları topluyor, camcılardan da kesik artıkları istiyordu. Hammaddenin bolluğunu şöyle anlatmıştı:

İnsanlar o kadar çok cam atıyor ki hemen hemen her yerde cam bulabiliyorum.

Bu işin ona verdiği bir mutluluk daha vardı:

Atık malzemelerden ürettiklerimle geri dönüşüme katkı sağlamak beni ayrıca mutlu ediyor.

Füzyonun genel bir kuralı burada önem kazanıyor: farklı kaynaklardan gelen camlar fırında aynı tepkiyi vermeyebilir, bu yüzden birlikte kullanılacak camların birbirine uyumlu olması gerekir. Atık camla çalışmak, camı tanımayı da gerektirir.

Atölye ve sabır

O dönemki atölyesinde cam füzyon, camaltı boyama ve cam boyamanın yanında yağlı boya, pastel ve karakalem; ahşap geri dönüşüm, deri ve takı tasarımı da vardı. Ders verirken öğrenci sayısını en fazla 10 tutuyordu, ama birebir dersi daha verimli buluyordu:

Atölyemde maksimum öğrenci sayısı 10’dur ama ben birebir ders vermeyi daha çok verimli buluyorum.

Camı kadınlara benzetiyordu: narin, ama iyi davranıldığında bulunduğu mekânı değiştiren bir malzeme. Çalışmaların günler, bazen aylar sürdüğünü de anlatmıştı. Haberlerde geçen bir sözü ise kısaydı: “Sabır işidir.”

Bugün

Sibel Ahmetler bugün Alanya’da, Kızlar Pınarı Mahallesi civarındaki Çeşn-i Sanat Atölyesi’nde çalışıyor; kapak fotoğrafındaki gibi renklerine göre ayrılmış cam parçaları ve frit tepsilerde bekliyor. Bugünkü anlatımında da el emeği öne çıkıyor. 2026’da bir paylaşımında şöyle yazdı:

Yaptığım her şey tarafımdan üretilmekte olup biricik ve sayıları çok az olur, devamını ancak talep doğrultusunda üretiyorum…

Bu yazıdaki diğer tüm alıntılar 2020 tarihli haberlere ait.